همونطور که بر عالم و آدم واضحست من از تهران راهی ارومیه و تبریز و سپس اردبیل و سرعین و بعد آستارا و انزلی شدم و از اینجا هم رشت و زنجان و دوباره تهران رو در پیش رو دارم. (یه گراف همبند!)

تا تو دریاچه رضاییه نری واقعا نمی شه شناور بودن آدم رو روی آب قبول کرد!!!

تو دریاچه رضاییه که بودم یاد اون مساله هالیدی افتادم که آدمی سنگی در چاهی می اندازه و سنگ در کمترین زمان ممکن به ته چاه میرسه. خرسی که اون اطرافه چه رنگیه؟

یا این مساله:

آدمی خانه ای چهار دیواری مربعی شکل می سازد که تمام دیوارهای اطرافش رو به جنوب است. او کجا زندگی می کند؟

که جواب ها قطب شمال و رنگ خرس هم سفید است...

حالا من هم تو دریاچه نمک ارومیه یه مساله تو ذهنم اومد:

آدمی بدون اینکه شنا بلد باشد در فاصله یک کیلومتری ساحل به درون دریاچه می افتد. او هیچ وسیله نجات هم ندارد. اما براحتی خودش را به ساحل می رساند. او کجا قرار دارد؟

پاسخ: د ر ی ا چ ه ا ر و م ی ه (یا همون د ر ی ا چ ه ر ض ا ی ی ه)